Skip to content

I miss you.

June 18, 2011

I MISS YOU.

หลายครั้งเราตื่นขึ้นมา และไม่รู้ว่าเป็นวันอะไร หรือวันที่เท่าไหร่
ไม่รู้ว่าเรื่องราวในความฝันที่เพิ่งผ่านมานั่นล่วงเลยมานานเท่าไหร่แล้ว
ไม่รู้ว่าเรื่องพวกนั้นเคยขึ้นจริงไหม… สับสนระหว่างเรื่องจริงและความฝัน

ใครบางคนผุดขึ้นมาในหัวเราทั้งที่ได้หายไปนาน
จากหนึ่งคน เป็นสองคน และสามคน…
คนพวกนั้นที่เราแทบไม่ได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับพวกเขามานานเกือบปี
กลับมาพร้อมเรื่องราวอีกมากมายที่เราไม่ได้เก็บมันมาคิดจนเกือบลืมไปเสียแล้ว
บ้างสวยงาม บ้างเจ็บปวด
แต่ความสวยงามนั้นไม่ได้ทำให้เกิดรอยยิ้มบนหน้าของเราเลยแม้แต่น้อย
ช่วงเวลา… ความสุข… และผู้คนเหล่านั้นเคยเข้ามา…และผ่านไป
แต่เรายังต้องดิ้นรนกับชีวิตที่แสนจะจืดชืดนี้เหมือนเดิม… ลำพัง

เราไม่เคยพูดว่าตัวเองเหงา เพราะมีผู้คนมากมายรอบตัวเรา
แต่เรารู้สึก… เรารู้สึกมันตลอดเวลาที่ไม่รู้ความต้องการของตัวเอง
เรามักวิ่งหนีออกมาก่อนจะคิดว่าควรแก้ไขในเรื่องใดๆ
หลายครั้งเราเลือกที่จะจบแม้จะต้องเจ็บปวด
เราเลือกจะทิ้งใครสักคนไว้ข้างหลัง แม้ว่าเราต้องเสียใจ
และความรู้สึกผิดพวกนั้นคือบุคคลที่ตามหลอกหลอนเราจนถึงเวลานี้

เราเคยคิดว่าชีวิตนี้มีเวลาไม่มากพอที่จะทำทุกอย่างที่ต้องการ
แต่บางครั้งเราก็รู้สึกว่าเวลาก็มีมากเกินไปในทุกครั้งที่คิดถึงความผิดพลาดในอดีต
ความผิดพลาดที่เราไม่เคยคิดจะแก้ไข
ความผิดพลาดที่นำมาถึงสถานที่แห่งนี้…ที่ไหนสักแห่ง
ที่ตื่นมาและไม่พบสิ่งของสักชิ้นที่เตือนความจำว่าเมื่อคืนเราออกไปที่ไหน…
หรือแม้แต่เสื้อผ้าที่เตรียมไว้สำหรับนัดวันนี้
เพราะเรายังอยู่ที่เดิม. อยู่ตรงนั้น. ไม่ไปไหน.

คิดถึงใครบางคน เขามักเตรียมแพลนไว้สำหรับเราเสมอ
เราตื่นขึ้นมาและรู้ว่าตัวเองต้องทำอะไร
นอกจากเรียน และกลับมานั่งอยู่ในห้องของตัวเอง
ใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ ในตอนนี้ และจะไม่มีเขาอีกแล้ว
เราต่างยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง และมุ่งหน้ายังถนนเส้นที่เราเลือก
ทั้งที่เราก็ไม่เห็นประโยชน์อะไรจากสิ่งที่ตัดสินใจ

สิ่งที่เราจะเจอข้างหน้านั้นมีแต่ ‘ความโดดเดี่ยว’
เรารู้สิ่งนั้นตั้งแต่ต้น และเราก็พาตัวเองมาถึง.

ตอนนี้เราค้นพบเส้นทางใหม่สำหรับตัวเองเราเอง
พร้อมๆ กับค้นพบว่าเรารักคนๆ นั้นมากแค่ไหน
แต่เราจะไม่สามารถผ่านประตูไปยังทางที่เราเลือกได้เลยถ้าความรู้สึกนั้นยังคงหน่วงให้เราเดินได้ช้าลง
อยากเก็บความทรงจำเหล่านั้นเอาไว้ในหน่วยความจำที่ลึกที่สุด
และมั่นใจว่ามันจะไม่หายไปไหน แม้ทุกอย่างจะถูกฝังไว้จนมองไม่เห็นก็ตาม

วันนี้เราคิดถึงเรื่องเหล่านั้นมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
และมักทำให้เรารู้สึกว่า เรามีเวลามากพอ
ทั้งที่จริงแล้ว. เวลาที่เหลืออยู่จะน้อยมากแค่ไหนก็ตาม

Advertisements
One Comment leave one →
  1. June 21, 2011 6:23 pm

    พอเป็นภาพขาว-ดำทีไร
    ความรู้สึกเหงาก็พุ่งเข้าใส่ทุกที ….

    ความทรงจำเกี่ยวกับความรัก
    ไม่ว่าจะดีจะร้าย ก็มีคุณค่าให้นึกถึงได้เสมอ
    โดยเฉพาะ เวลาอยู่คนเดียว ^^

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: